การค้นหาความท้าทาย

การออกแบบโรงละครในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 มักจะให้ความสำคัญอย่างมากในด้านการให้ทัศนวิสัยที่สมบูรณ์ในการชมละคร  ซึ่งมีผลทำให้เกิดการละเลยในเรื่องความใกล้ชิด และความรู้สึกร่วมระหว่างผู้ชมกับการแสดง ซึ่งเห็นได้จากการแสดงละครสดของเชคเปียร์ ดังนั้นสถาบันการละครแห่งชาติ (National Institute of Dramatic Art - NIDA) จึงแสดงเจตจำนงที่จะสร้างโรงละครแห่งใหม่ที่นอกจากจะเป็นโรงละครที่พรั่งพร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกในการจัดการเรียนการสอนการละครแล้ว ยังสามารถแสดงออกถึงแรงบันดาลใจและความสมจริงของการแสดงที่เป็นจุดเด่นของ NIDA ให้สมกับความเป็นผู้นำด้านการเรียนการสอนศิลปะการละครระดับโลก

      การตอบสนองอย่างสร้างสรรค์

โรงละครแห่งนี้ได้ถูกออกแบบให้เป็นโรงละครพาเหรด (Parade Theater) เรียงกันเป็นแบบครึ่งวงกลมมีลักษณะคล้ายกลอง โดยแบ่งแถวที่นั่งเป็นบล๊อกในแนวตั้ง (Stalls) และมีทางเดิน 2 แถวแคบๆ (Galleries) ด้วยรูปทรงนี้ช่วยส่งเสริมให้เกิดการมีส่วนร่วมระหว่างผู้ชมกับผู้แสดง โดยเฉพาะการมีอารมณ์ร่วมของผู้ชมด้วยกันเอง มร. ปีเตอร์ บรูกค์ ผู้ดูแลโรงละครได้ให้ข้อสังเกตว่าความสำเร็จของโรงละครนั้นจะมาจากการจัดให้ผู้ชมได้สัมผัสประสบการณ์ที่ยิ่งใหญ่จากโรงละคร

      แนวทางที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

การออกแบบโรงละครที่มีพื้นที่ใช้สอยถึง 12,000 ตารางเมตรแห่งนี้ จะต้องแสดงถึงความเป็นโรงละครที่สามารถสัมผัสได้ในทุกโอกาส หลังคาขนาดใหญ่ของอาคารถูกสร้างเพื่อเชื่อมต่อความรู้สึกของพื้นที่สาธารณะบริเวณถนนด้านหน้า พร้อมกับโถงทางเข้าซึ่งเป็นผนังกระจกขนาดใหญ่ที่มีความสูงกว่า 11 เมตร และได้แทรกด้วยบันไดตามแนวผนังของโถงทางเข้าเปรียบเสมือนห้องรับแขกและส่วนที่เป็นหน้าตาของอาคารโดยมีความแตกต่างจากพื้นที่ที่อยู่ถัดไป ซึ่งได้จัดให้เป็นส่วนการเรียนการสอนที่มีโถงภายในเล็กๆ ประกอบด้วยเวทีสำหรับการแสดงและจัดกิจกรรมต่างๆ ของนักเรียนและเจ้าหน้าที่

ห้องแสดงละครเป็นเสมือนกับงานประติมากรรมที่วางไว้ในโถงทางเข้า ซึ่งมีระบบการเปิด-ปิดฉากอันปราณีตโดยพับซ้อนไปมาตามผนังโค้ง และช่วยกำหนดระบบทางเดินซึ่งนำไปสู่ทางเข้าห้องแสดงละครอีกด้วย แสงธรรมชาติที่ส่องลงมายังโถงสร้างความแตกต่างระหว่างห้องแสดงละครและห้องโถงมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีการเปิดไฟในเวลากลางคืน

      ความใส่ใจในรายละเอียด

การออกแบบได้สร้างสิ่งอำนวยความสะดวกในการเรียนการสอนเบื้องต้นไว้อย่างครบครัน ได้แก่ "กล่องดำ (Black Box)" หรือห้อง 200 ที่นั่งเพื่อใช้สำหรับทดลองการแสดง พื้นที่ฝึกซ้อมเสียงนักแสดงเพื่อการฝึกเสียงร้องโดยไม่มีผู้ชมและเพื่อการบันทึกเสียง ห้องปฏิบัติการเพื่อการซ้อมและสอนการแสดง ห้องสมุดการแสดง ห้องประชุมที่สามารถมองออกไปยังส่วนต่างๆ ของโรงเรียนได้ ห้องแสดงละครของโรงละครพาเรดมีออกแบบให้มีการจัดแสดงละคได้ทั้งแบบ โปรส์เซนเนียม สเตท (Proscenium Stage) ซึ่งเป็นเวทีที่เปิดเฉพาะด้านหน้าสู่ผู้ชม และทรัสท์ สเตท (Thrust Stage) ซึ่งเป็นเวทีเปิดด้านหน้าและด้านข้างทั้งด้านสู่ผู้ชมโดยการออกแบบทั้งสองแบบนี้เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีผู้ชมท่านใดนั่งชมการแสดงห่างจากเวทีเกิน 17 เมตร วัสดุติดผนังต่างๆ เช่น ไม้อัดขึ้นรูปซึ่งปิดผิวด้วยแทสมาเนียนแบล็ควู๊ดวีเนียร์ (Tasmanian Blackwood Veneer) และแสงสีอุ่นได้ช่วยขับเน้นหน้าตาของผู้เข้าชมให้ชัดเจนขึ้น ในขณะที่ความเข้มของแสงที่ส่องไปยังเวทีได้ทำให้การแสดงบนเวทีมีความน่าสนใจมากขึ้นด้วย

      แนวทางการออกแบบอย่างยั่งยืน

รูปทรงลักษณะอันเป็นสัญลักษณ์ของฉากรวมถึงห้องโถงนั้นแสดงถึงการนำหลักการออแบบอย่างยั่งยืนมาใช้สำหรับการออกแบบโครงการนี้ โดยมีฉากกั้นเป็นกุญแจสำคัญในการให้แสงสะท้อนมายังโถงทางเข้าโรงละคร และช่วยให้แสงธรรมชาติสามารถส่องเข้ามายังพื้นที่โดยรอบห้องแสดงละคร นอกจากนี้ยังช่วยให้เกิดการหมุนเวียนของอากาศจากระบบทำความเย็นภายในอาคาร ทำให้ผู้ใช้อาคารเกิดความรู้สึกสบายได้ตลอดทั้งปี โดยไม่พึงพาระบบปรับอากาศมากนัก

ระบบทำความร้อนใต้พื้นและระบบการนำความร้อนจากผนังกระจกด้านตะวันออกทำให้เกิดความอบอุ่นในช่วงหน้าหนาว ในขณะที่ช่องรับลมด้านบนหลังคาที่ขนานไปกับถนนช่วยให้รับความเย็นจากลมภายนอกและให้ความเย็นสบายกับอาคารในหน้าร้อน ส่วนในห้องแสดงละครนั้นได้ใช้ระบบปรับอากาศที่พ่นอากาศมาจากด้านใต้ที่นั่งและให้อากาศไหลเวียนผ่านขึ้นด้านบน ทั้งนี้เพื่อให้เกิดความสบายกับผู้ชมมากที่สุด และลดเสียงที่อาจเกิดจากระบบปรับอากาศซึ่งจะรบกวนการชมระหว่างการแสดง ทั้งหมดนี้เป็นแนวทางที่จะลดการใช้พลังงานภายในอาคาร และในขณะเดียวกันยังสร้างบรรยากาศและสิ่งแวดล้อมที่เป็นมิตรกับทุกคนด้วย

      รางวัล

2002 The Architecture Show Magazine
and The Francis Greenway Society
Green Building Awards – Gold Medal

2002 RAIA (NSW) Awards – Sir John Sulman
Award for Architectural Merit

      สื่อสิ่งพิมพ์

Performing art โดย Michael Ostwald
Monument, no 50, Aug / Sept 2002 หน้า 48 – 54

Drama and spectacle โดย by Andrew Nimmo
Architecture Australia, Sept / Oct 2002 หน้า 78 – 83

Behind the veil โดย Angela Ferguson
Frame (the Netherlands), no 35, 2003 หน้า40